Bank rozważa uncję złota po 8500 USD

Rok 2026 rozpoczął się od kontynuacji spektakularnej hossy na rynku złota. Cena uncji kruszcu przekroczyła już poziomy, które jeszcze kilkanaście miesięcy temu wydawały się science-fiction – notowania oscylują wokół 4700–5000 USD, a niektóre prognozy sięgają znacznie dalej. W tym kontekście szczególnie głośno wybrzmiewa analiza JPMorgan, w której strateg globalnych rynków Nikolaos Panigirtzoglou rozważa teoretyczny scenariusz ceny na poziomie 8000–8500 USD za uncję. Jednocześnie inne instytucje finansowe, w tym giganci zarządzania aktywami, coraz częściej zalecają radykalną dywersyfikację portfela – z dala od dominacji amerykańskich aktywów.

JPMorgan i ekstremalny scenariusz 8500 USD – co musiałoby się stać?

Bank rozważa uncję złota po 8500 USD .Strateg JPMorgan oparł swoją hipotezę na prostym, ale potężnym założeniu: prywatni inwestorzy (głównie zamożne gospodarstwa domowe i fundusze) zwiększają alokację w złoto z obecnych około 3% do historycznie wyższego poziomu 4,6%. Taka zmiana oznaczałaby masowy napływ kapitału do fizycznego kruszcu i instrumentów powiązanych (ETF-y, kontrakty futures), przy jednoczesnym odpływie z obligacji i akcji denominowanych w dolarze.

Obecna struktura portfeli globalnych jest mocno przechylona w stronę aktywów amerykańskich – akcje USA stanowią często 50–60% globalnych indeksów akcji, a dolar pozostaje dominującą walutą rezerwową. Gdyby jednak inwestorzy uznali, że ryzyko polityczne, fiskalne i walutowe w USA jest zbyt duże, mogliby masowo szukać alternatywy. Złoto – jako aktywo bez kontrahenta kredytowego – idealnie pasuje do takiej roli.

Panigirtzoglou podkreśla, że nie jest to bazowa prognoza banku (JPMorgan trzyma się bardziej umiarkowanego celu ok. 5055 USD na koniec 2026 r.), lecz scenariusz „co by było, gdyby”. Kluczowe katalizatory to: dalsza dewaluacja dolara, eskalacja długu publicznego USA, utrzymująca się inflacja powyżej celów Fed oraz rosnące zakupy złota przez banki centralne (Chiny, Indie, Polska, Turcja i inne kraje rozwijające się). W takim środowisku cena 8000–8500 USD staje się matematycznie możliwa, choć wymagałaby bezprecedensowego przesunięcia kapitału.

WARTO PRZECZYTAĆ : Akcje, obligacje czy złoto? Gdzie szukać zysków?

„Mniej Ameryki w portfelu” – dlaczego inwestorzy uciekają od dolara i Wall Street?

Równolegle do byczych prognoz na złoto pojawia się coraz głośniejszy głos o konieczności redukcji ekspozycji na Stany Zjednoczone. Fraza „mniej Ameryki w portfelu” pada w kontekście analiz gigantów takich jak Pimco czy wypowiedzi legendarnych inwestorów (m.in. Ray Dalio czy Mark Mobius). Powody są wielowarstwowe.

Po pierwsze – polityka Donalda Trumpa (lub jej kontynuacja) wprowadza dużą nieprzewidywalność: cła, wojna handlowa z Chinami, potencjalne naciski na Fed, rekordowe deficyty budżetowe. Po drugie – wyceny amerykańskich akcji są ekstremalnie wysokie (wskaźnik CAPE powyżej 35–40 pkt), co rodzi ryzyko korekty. Po trzecie – dolar, mimo statusu waluty rezerwowej, traci na znaczeniu w rezerwach światowych banków centralnych – ich zakupy złota biją rekordy od 2022 r.

W efekcie fundusze takie jak Pimco aktywnie zmniejszają weighting USA na rzecz rynków wschodzących (Chiny, Indie, Ameryka Łacińska), surowców i oczywiście złota. Mark Mobius wprost stwierdza, że woli akcje azjatyckie niż amerykańskie blue chipy. To zjawisko nosi nazwę „de-dollarization light” – nie rewolucja, ale stopniowa dywersyfikacja, która napędza popyt na złoto jako uniwersalny bezpieczny haven.

Co to oznacza dla przeciętnego inwestora indywidualnego?

Aktualna hossa na złocie nie jest już napędzana wyłącznie spekulacją – to strukturalna zmiana w globalnym systemie finansowym. Banki centralne kupują rekordowe ilości uncji, prywatni inwestorzy szukają ochrony przed inflacją i ryzykiem geopolitycznym, a dolar traci monopol. W takim otoczeniu nawet umiarkowane prognozy (Goldman Sachs 5400 USD, JPMorgan 5055 USD, UBS 5900–6200 USD na koniec 2026 r.) wydają się konserwatywne.

Dla inwestora indywidualnego oznacza to kilka praktycznych wniosków. Po pierwsze – złoto fizyczne lub ETF-y na złoto pozostają jedną z najsilniejszych form dywersyfikacji. Po drugie – nadmierna koncentracja na akcjach i obligacjach USA (zwłaszcza tech i obligacje skarbowe) staje się coraz bardziej ryzykowna. Po trzecie – warto obserwować wskaźniki alokacji: gdy udział złota w globalnych portfelach zbliży się do 4–5%, dynamika cen może stać się wybuchowa.

Oczywiście rynek nie rośnie w nieskończoność – korekty są nieuniknione, zwłaszcza jeśli Fed zaskoczy jastrzębim zwrotem lub napięcia geopolityczne nagle osłabną. Jednak obecny konsensus wśród największych graczy jest jasny: złoto ma przed sobą jeszcze sporo przestrzeni w górę, a portfele zbyt mocno „amerykańskie” wymagają korekty.